دلش هوای یه عشق تازه کرده بود.اخه توی عشق اولش شکست خرده بود.می خواست یکی رو که ارزش یه عشق پاک را داره جایگزین کنه اما نمی دونست که چطوری این کاره بکنه‌ نمی خواست کسی از راز دلش با خبر بشه دلشو به دریا زد تصمیم گرفت شروع کنه که باز عشق اولش به یادش امد و تمام افکارشو به هم ریخت.تصمیم گرفت دیگه به عاشق شدن فکر نکنه.

 حوصله ی هیچ چیزو ندارم

حرفی نمی زنم

فقط بگم:

توی شهر چشام یه غریبه اومده

توی سرزمین نگام جای پای یه غریبه مونده

یکی میاد یه روز می گه دوست داره واست می میره

همون عاشق صفت فرداش می ره

تو جاده تنهات می زاره

بسم الله الرخمن الرحیم
یا مقلب القلوب والابصار . یا مدبر اللیل والنهار
یا محول الحول والاحوال . حول حالنا الی احسن الحال

نوروز رسید و خرمی گشت پدید
در جسم جهان دمیده شد روح جدید
ای هست مبارك به تو این عید سعید
هر روز تو فرخنده و مسعود چو عید 

                 اي آنكه به تقرير و بيان دم زني از عشق

                                                                         ما با تو نداريم سخن ، خير و سلامت

مي داني كه از اولش هم برام مهم نبودي ، همش يك بازي كودكانه بود و تو هم اسباب بازي شدي ، با يك سري تفكرات بچه گانه و پوچ آمدي در زندگي ام .

دليل دوست داشتنت را نفهميدم ! درسته دليل ندارد اما خوب تو كه هميشه براي همه كار دليل داشتي حالا هم دست از سر من بر نمي داري…شايد اين دفعه بي دليلي برايت دليل باشد.

من هم مثل آن بقيه كه شايد شب را تا صبح با آن ها سپري كردي …

خودت به من نشون دادي كه آدمي نيستي كه دوست داشته باشي ، تو فقط هوس را دوست داري…

هوس.…

اين همه آدم هست كه مي توانند تو را به خواسته هايت برسانند ! اين وسط چرا به من پيله كرده اي . چرا نمي گذاري راحت زندگي كنم ؟

خودت بودي كه وقت رفتن با گريه گفتي برايم مهم نيستي‌ ! اما گريت بهر چه بود نمي دانم‌ ؟

مي دانم تمام حرفات دروغه ! براي تو ديگر راهي نمانده ! دوست داري بيشتر از اين تحقير شي ؟ دوست داري بازم جاي چهار انگشت بر روي صورتت بمونه ؟

تو كه نگاه كردن بهت گناه است ، تو كه بدبخت ترين دختر دنيايي ، تو كه اهل هزار فرقه و خلاف هستي ! برو ، تنهاي تنها برو چون من با تو نمي آيم …

برو پشت سرت هم نگاه نكن…تو جز نفرت چيزي به من نياموختي ، تو فقط دليل بي وفايي هستي …

يك تار موي عشقم را به تمام وجودت ترجيح مي دم…

اي سياهي نفرت برو

غم از آسمون ابری بارون میاد

 دل من از این هوا غمگینه

دل من دوست داره گریه کنه

ولی بغضش گرفته نمی تونه گریه کنه

خدایا به من کمی صبر بده

تا که از قصه کمی رها بشم

غمی که نمی دونم چه شکلی

غمی که نمی دونم چه رنگیه

                          ولی می دونم هر چی که هست  

آتیش به جونم می زنه

در انتهاي ذهن مُشَوّش خود
کلمات را تحت تعقيب قرار مي دهم !
نه واژه ايي ميآبم که شرح حالي باشد
نه جمله ايي که تسکين اين دلِ پاره پاره ...

غم نويس نيستم
فقط گاه و بي گاه
آب و هواي دل را مکتوب مي کنم ...
همین ! ...
حالا اگر آسمان دل هميشه
سرخ و کبود و غم گرفته است ، چه کنم !؟ ...

با اين حال
اين سرخي و کبودي آسمان دل را
از خاکستري جنس آدمي
بارها و بارها دوست تر دارم ...

با اين حال
گاه و بي گاه لال مي شوم
که نکند دلي بلرزد ...
نکند اشکي جاري شود ...
نکند دلي آزرده ...

حال بانگ هايي که هميشه
در درونم
در ذهنم
مرا صدا مي زنند
آيا مي دانند ؟
مي دانند که صاحب اين دل پاره پاره
براي پرواز ، پر پر مي زند ...